Брачен пар сонувал да научи да чита и пишува, а по седумдесеттата година првпат „зел пенкало во рака“
- Двајцата сопружници Хасан и Сабха Шухејли (72), кои од различни причини не можеле да одат во училиште, заедно научија да читаат и пишуваат за да ги надминат тешкотиите со кои се соочувале при административните постапки
Salim Taş
02 Октомври 2026•Ажурирано: 02 Октомври 2026
photo: Lale Köklü Karagöz / AA
ХАТАЈ
Сопружниците Хасан и Сабха Шухејли (72 години) од турскиот град Хатај, кои долги години сакале да научат да читаат и пишуваат, го остварија својот сон со обуката што заедно ја посетуваа во еден центар, пишува Анадолу.
Брачниот пар, кој во детството од различни причини не можел да оди во училиште, одлучил да научи да чита и пишува за да ги надмине тешкотиите со кои се соочувал при административните постапки.
Сопружниците, родители на седум деца, се пријавиле во Народниот образовен центар „Недиме Кесер“ во Антакија и, откако нивното барање било одобрено, посетувале курс отворен во Основното училиште „Кучукдалијан Махмут Јарим“.
Фотографија : Lale Köklü Karagöz/AA
Хасан и неговата сопруга Сабха, кои заедно и држејќи се за рака оделе на курсот што се одржувал пет дена во неделата, седеле во иста клупа.
Сопружниците го зголемиле стекнатото знаење со заедничко учење дома и ја почувствувале радоста што научиле да читаат и пишуваат.
- „Многу ни недостасуваше да читаме и пишуваме“ -
Хасан Шухејли во изјавата за Анадолу рече дека бил роден во многудетно семејство и не можел да се образува поради финансиски тешкотии.
Шухејли рече дека тоа што не знаел да чита и пишува му го отежнувало животот, особено при службените постапки.
Фотографија : Lale Köklü Karagöz/AA
„Порано можностите беа ограничени, работевме во градините. Немавме време да одиме во училиште. Кога остаревме, многу почувствувавме колку ни недостасуваат читањето и пишувањето во секојдневниот живот. Имавме тешкотии кога одевме во банка, пошта или кога користевме телефон. Со сопругата одлучивме и почнавме да посетуваме курс“, рече тој.
Нагласувајќи дека им придавал големо значење на образованието на своите деца, Шухејли рече: „Не ги оставивме нашите деца како нас. Училиштето е важно. Бидејќи не се школувавме, многу ни беше жал. Ги испративме децата во блиското училиште во нашата населба и сите ги школувавме.“
Шухејли истакна дека сега може, колку што е во негова моќ, да им помага на внуците во учењето.
Сабха Шухејли, исто така, изрази радост што по многу години повторно зела пенкало во рака, велејќи: „Кога бев мала, сакав да одам во училиште, но мајка ми и татко ми не можеа да ме школуваат. Сега сум многу среќна што дојдов во училиште.“
Брачен пар сонувал да научи да чита и пишува, а по седумдесеттата година првпат „зел пенкало во рака“